ساعت ۸:۳۰ صبح روز جمعه میدون ضد مشهد: جمعیت سبز حدود ۱۰۰۰ نفر! هنوز یک ساعت تا زمان قرار مونده.

این مطلب از milad resident کپی شده است.
مسعود ده نمكي (كارگردان فيلم اخراجي ها)با حضور در دانشگاه كاشان و در مورد شهيد اويني چنين گفت : وي در زمان گذشته با داشتن نيمچه سبيل و داشتن دوست دختر فرد خاصي نبوده است و انتقادهاي افراد را در مورد انتهاي فيلم با نداشتن وقت توجيه كرد
از milad resident

این مطلب از وب‌نوشته‌های آرش افشار کپی شده است.
نخستین برخوردم با مسعود ده‌نمکی (البته بهتر است بگویم نخستین برخورد او با من) خیلی خوب یادم مانده. بهمن‌ماه دو سال قبل، مشکلاتی در چاپ و صحافی هفته‌نامه‌ی سینما (ویژه‌نامه‌ی جشنواره‌) پیش آمده‌بود و خودمان هم درست نمی‌دانستیم که مجله کی روی کیوسک می‌آید. یک روز (که احتمالاً شنبه بود و روز اول جشنواره) حدود ساعت 8 صبح با زنگ تلفن همراهم بیدار شدم. کسی که آن‌طرف خط بود، خودش را مسعود ده‌نمکی معرفی کرد؛ و ناراحت و عصبانی، چیزهایی درباره‌ی مطلب امیرحسین بهبهانی‌نیا گفت که در آن شماره‌ی مجله چاپ شده‌بود و به اخراجی‌ها (و البته بیش‌تر فقر و فحشا) می‌پرداخت. به‌هرحال آقای ده‌نمکی، اول وقت (و زودتر از خودمان) مجله را خریده بود و زنگ زده‌بود دفتر و شماره‌ی مرا گرفته بود. و این‌طوری من با ادبیاتی که وصفش را شنیده‌بودم، روبه‌رو شدم. اما از سر استدلال و توضیح و تشریح درآمدم و ادبیات آقای ده‌نمکی هم به چیزی که این‌روزها دیگر به آن عادت کرده، تبدیل شد.
بار دوم با رضا رشیدپور رفتیم دفترش و گفت‌وگوی غیرقابل چاپ مجله‌ی رویش را گرفتیم. این‌بار از نزدیک‌تر دیدمش و در موضع پرسشگر. گفت‌وگوی خوبی از آب در آمد و اصرارش بر حذف بخش‌هایی از مصاحبه که به کوی دانشگاه و حمله به سینماها می‌پرداخت، برایم جالب بود.
بار سوم (و آخر) با آیدا مصباحی و رضا صدیق (که از قدیم با او آشنا بود) باز هم به همان دفتر قبلی رفتیم و درباره ی اخراجی‌های2 حرف زدیم و کارهایی که شده‌بود و قرار بود انجام شود. رضا صدیق کمی هم درباره‌ی حاشیه‌ها و گذشته‌هایی (که او از آن‌ها خبر داشت و ما نداشتیم) حرف زد ـ که البته در آن قرار تعریف نشده بود و بحث، نیمه‌تمام ماند.
شناخت من از مسعود ده‌نمکی به همین سه برخورد محدود می‌شود و البته چیزهایی که می نوشت و فیلم‌هایی که می‌سازد. حرف‌هایش در شب اختتامیه‌ی جشنواره‌ی بیست و چهارم و چند مصاحبه و چیزهایی از این‌دست، پازل من را کامل می‌کند که واقعاً به شناخت کاملی منجر نمی‌شود. نتیجه این‌که من خود مسعود ده‌نمکی را چنان‌که باید و شاید نمی‌شناسم (و راستش خیلی هم علاقه‌ای ندارم که بیش‌تر از این بشناسم.) اما با همین شناخت محدود، گاهی با موضع‌گیری‌هایی که نسبت به او می‌شود (حتی اگر از سوی دوستانم باشد) مخالفم. خانم زهرا اشراقی حرف جالبی درباره‌اش می‌زد: او عوض شده اما می‌خواهد بگوید عوض نشده. البته محمدرضا خاتمی، نظری متفاوت با ایشان داشت و می‌گفت: عوض نشده اما می‌خواهد بگوید عوض شده. واقعاً فرقی هم نمی‌کند و مهم نیست خودش می‌خواهد چه بگوید. مهم این است که ما تغییر می‌بینیم و تغییر مثبت هم می‌بینیم. من در کوی دانشگاه یا فلان سینما و بهمان جلسه نبوده‌ام که ببینم واقعاً مسعود ده‌نمکی چماق گرفته و قمه کشیده و کتک‌کاری کرده یا نه؟ اما اگر این طوری باشد که اتفاقاً باید خوش‌حال‌تر باشیم. کدام آدم عاقلی می‌تواند از بدل شدن چماق و قمه به قلم و تصویر ناراحت باشد؟ بعضی‌ها هم شاکی‌اند که چرا به‌ ده‌نمکی امکانات ویژه‌ای می‌دهند و از این حرف‌ها. این هم یک جواب تخصصی دارد. فیلمی که سود می‌دهد و به گردش سرمایه در سینما کمک می‌کند، باید امکانات بگیرد. و حمایت از چنین فیلمی، به‌مراتب مفیدتر از سرمایه‌گذاری روی تجربه‌های آن‌چنانی آقایان نورچشمی‌ست که هیچ سودی (چه مادی و چه معنوی) به این سینمای نیمه‌جان (یا به تعبیر برخی، به‌کما رفته و یا اصلاً مرده!) نمی‌رسانند. دست‌کم این یکی که سود مادی‌اش را دارد و بخشی از اقتصاد سینما را می‌چرخاند.
اما آیا معنای همه‌‌‌ی این حرف‌ها این است که من انتقادی به مسعود ده‌نمکی ندارم؟ ابداً! من به‌عنوان یک منتقد سینما، اخراجی‌ها را ضعیف و سردستی و حتا ناپذیرفتنی به‌عنوان فیلم اول (با توجه به امکانات و عواملش) می‌دانم. به خود فیلم‌ساز دیروز اما نقد چندانی ندارم. به‌عکس، نقدهایی به فیلم‌ساز امروز (پیش از دیدن کار دومش) دارم. مطلب بعدی من، بررسی انتقادی فیلمسازی‌ست به‌نام مسعود ده‌نمکی، سازنده‌ی اخراجی‌های2.
از وب‌نوشته‌های آرش افشار

این مطلب از زمزمه های دیوانه خدا کپی شده است.
چند روزی از کامنت حمید داوودآبادی که درباره دوست ما «رضا صدیق» چیزهایی عجیب نوشته بود، می گذرد. در این فاصله رضای عزیز داغدار عمویش بود و نشد که از او بخواهم پاسخی بنویسد. حالا هم که فرصت کرده، می گوید تمایلی ندارد جوابی به داوودآبادی بدهد. چیزی هم که در ادامه می آید یادداشت رضا دربارهء بعضی چیزهاست…
«برای من به عنوان مسلمان و کسی که 23 سال است با مسعود رفیقم و رفت و آمد خانودگی داریم او سند است نه کسی که دو روز آمد و با سن کمش دنبال برخی آدم های قمه کش توی خیابان افتاد و شد بازیچه آنها و در کوی دانشگاه دانشجویان را زد و فکر می کند هر کس دو روز جبهه بوده و حالا امروز اهل هزار … و دود و دم است، همه ملت باید جلویش سر خم کنند و واویلا که امروز شده است قمه کش اصلاح طلب!» (بخشی از کامنت حمید داوودآبادی) +وبلاگش
به‌نام حضرت حق
درست یادم نیست کی بود. ساعت، روز یا حتی ماه‌ش یادم نیست. فقط یادم هست که زندگی‌ام خلاصه شد توی اسطوره‌هایی که خون‌شان را روی صورتم حس می‌کردم. چند سالم بود؟ فکر کنم 13 یا 14 یا شاید هم کمتر. از این‌جا بود که دلم به درد آمد و برای دادخواهی از خون آن اسطوره‌ها دنبال جایی برای ادای دین گشتم…
«شلمچه» می‌خواندم. اسمش اسم جایی بود که شنیده بودم خیلی برای وطن و اعتقادشان جان داده‌اند. با خودم گفتم، پس حتما این نشریه هم از آنِ آن‌هاست! دادخواهی… درست گفتید «با سن کمش». سنم کم بود. هم سن و سال‌های من آن موقع توی کوچه گل‌کوچک و وسطی بازی می‌کردند و من… بند کفش‌های کوچک چینی‌ام را محکم بستم و آمدم. همهء زندگی‌ام همین بود…

من همیشه همان‌طور که فکر کرده‌ام رفتار کرده‌ام. هر موقع هرطور که اعتقاد داشته‌ام جنگیده‌ام و پایش تا آخرین لحظه‌ هم مانده‌ام. نه چیزی را کتمان می‌کنم و نه از چیزی فرار، فقط واقعیت را می‌بینم. بله من هم بودم. ولی با 13 یا 14 سال سن. با قلبی که آن روزها به اندازه‌ی امروز کثیف نبود. اما چه دیدم؟! چه بر سر آن همه صداقتم آمد؟! چه شد؟! تصوراتم از آن دادخواهی با چیزی که دیدم فرق داشت. نزول دادن پول، دروغ، خودخواهی، وسیله و پله قرار دادن انسان‌ها برای مطرح کردن خود، پامال کردن حق‌الناس، کثافت‌کاری، تناقض تفکر و رفتار و… نه از همه که از خیلی‌ها این را دیدم. من دنبال ادامه خون آن اسطوره‌ها می‌گشتم! نه این‌که در بازی کثیفِ سوء‌استفاده از خون‌شان شرکت کنم…
بله! در این بین، بچه‌رزمنده‌هایی را دیدم که رفیق شما از اسم و پاکی و… شان استفاده کرد تا به مقاصد خودش برسد. بعد هم طبق معمول پشت‌شان را خالی کرد و برای‌شان حرف درآورد و… حالا آن‌ها شده‌اند «اهل دود و کثافت کاری» و رفیق شما امام‌زاده‌ی مطهر؟! حالا آن‌ها شده‌اند ملحد و بی‌خدا؟ حالا آن‌ها شده‌اند ضدنظام؟ حالا آن‌ها شده‌اند لکه‌ی ننگ؟ و حتمن رفیق شما هم شهید زنده!
جناب‌دادوودآبادی! این‌ها را برای کسانی بگویید که نمی‌دانند و ندیده‌اند؛ نه برای من. من با امثالهم زندگی کرده‌ام. من پای گریه و موجی شدن خیلی از همسنگران‌تان بوده‌ام و دیده‌ام که چگونه از بی‌تابی به خود می‌پیچند. من خیانت رفقایتان را در حق راه آن اسطوره‌ها دیده‌ام. من آن زمان با سن کم و چشم‌های کوچکم دیدم که چگونه آدم‌هایی را که تا دیروز با این جریان بودند و همراه، فردا با هزار اتهام به دادگاه کشیدند… چرا؟ چون دیگر با آن جریان همراه نبودند و مخالف کثافت‌کاری‌هایی که می‌دیدند شدند… من دیدم آدم‌هایی را که به محض جدایی از این جریان چگونه لت و پار شدند… من خیلی چیزها را دیده‌ام. بگذارید سکوت کنم و… برای من نگویید. من دیده‌ام و شنیده‌ام و می‌دانم. نگذارید که بیشتر بگویم… که نه خودم دوست دارم و نه دیگر امروز وقتش است…
بله! درست گفتید: «…نه کسی که دو روز آمد و با سن کمش دنبال برخی آدم های قمه کش توی خیابان افتاد و شد بازیچه آنها و در کوی دانشگاه دانشجویان را زد و فکر می کند هرکس دو روز جبهه بوده و حالا امروز اهل هزار … و دود و دم است همه ملت باید جلویش سر خم کنند.» اما نمی‌خواهید این جمله را توضیح بدهید؟ نمی‌خواید بازش کنید؟ نمی‌خواهید بگویید یعنی چه؟ «بازیچه» بودن را نمی‌خواهید توضیح بدهید؟ چه‌کسی بازیچه شد؟ من؟ یا بعضی از رفقای جنگ رفته و بازمانده‌های خانه‌نشین جنگ!؟ مگر رفیق‌تان از نام و نشان آن آدم‌های دل‌پاک سوء‌استفاده نکرد که به این‌جاها برسد؟ نشریه شلمچه را با کمک چه‌کسانی راه انداخت؟ حق کدام‌شان را داد؟ به‌کدام‌شان قرانی پول داد؟ کدام‌شان را حمایت کرد؟ مگر همه‌شان برایش پله و سکو و نردبان پیشرفت نبودند؟! اسم ببرم، یا خودتان می‌دانید؟ فراموش کرده‌اید؟! یا به‌یادتان به‌بیاورم؟ کدام بازی؟ بازی با خون اسطوره‌ها؟ بازیِ خون شهدا؟ بازیِ سوء‌استفاده از نام‌شان؟ بازیِ کوی دانشگاه و به‌اسم خبرنگار رفتن و زدن و فریاد کشیدن و… بعد روی جلد «جبهه» عکس باجناق آینده را کار کردن؟! بازیِ راه‌انداختن لت‌وپار کردن مردم و کنار کشیدن؟ بازیِ… انگار خیلی چیزها یادمان رفته، نه؟!
فکر می‌کنم جمعه بود، روبروی دانشگاه تهران و قرار بود تشییع جنازه‌ی سی‌صد شهید برگزار شود. سال‌گرد قتل‌های زنجیره‌ای هم بود و قرار بود همه بعد از تشییع شهدا، بروند خانقاه… جایی که محل سال‌گرد بود… به مسعود ده‌نمکی گفتم: «این جریان که تو شروع کرده‌ای تا ابد ادامه دارد و…»
خندید و آن روز نیامد. بعد هم که بچه‌ها رفتند و درگیری شد. فردای آن‌روز سه‌- چهار نفر را گرفتند… کاشف به‌عمل آمد که رفیق شما اسم داده و… این بازی نیست؟! اسم آدم‌هایی که با تو هستند را بدهی تا بگیرندشان؟! این خیانت نیست؟ بعد هم فراموش می‌کند که روزی در تمام درگیری‌های تهران بوده و… این جریان را بازیچه‌ها شروع کردند یا رفیق شما؟ چرا یادتان می‌رود؟ این حرف‌ها را برای من نگویید… من این حرف‌ها را از برم. برای دیگران بگویید… بله! کم سن و سال بودم و نوجوان، اما فراموش نکرده‌ام. حافظه‌ام هنوز مثل ساعت کار می‌کند. اگر حرفی نمی‌زنم دلیل بر لال بودن نیست. نمی‌خواهم خیلی چیزها را بگویم. نه به‌خاطر خودم، به‌خاطر روزهایی که فکر می‌کردم این مسیر دادخواهی خون شهداست، نه سوء‌استفاده و پول درآوردن و باریچه کردن دیگران… چه‌کسی بقیه‌ را بازی‌چه کرد؟ من؟ شما؟ یا رفیق شفیق شما؟ چه‌کسی با رانت‌های نجومی انصارحزب‌ا… و نشریه‌ی سیاسی شلمچه و جبهه و «صبح‌ دوکوهه»، مغازه و خانه و ماشین و… خرید؟ منی که هنوز روزنامه نگارم؟ شمایی که نویسنده و محققی؟! آن دوستی که الآن راننده‌ی تاکسی‌ست؟ آنی که سیگارفروش است؟… یا مسعود ده‌نمکی؟!
وای، خدا مرا ببخشد. خدا بگذرد از تقصیراتمان… روزها زود می‌گذرند و خاطره ها فراموش نمی‌شوند. هنوز بیست سال نگذشته که حافظه‌ی تاریخی‌مان فراموش کند. کاش کمی با خدا و خودمان روراست و صادق بودیم. کاش عطای بازی‌های دنیا را به لقایش می‌بخشیدیم. کاش فراموش نمی‌کردیم که روزی قرار است کوچک‌ترین رفتارمان را جواب بدهیم…
هنوز کتاب «تفحص» شما گوشه‌ی کتاب‌خانه‌ام هست. وقتی نگا‌هش می‌کنم دلم به‌درد می‌آید. شما چرا؟ شما که حتی بعد از جنگ توی بیابان‌های فکه و شلمچه و… دنبال استخوان‌ها و پلاک‌ها و… گشته‌اید و از بازی رفیق‌تان دور بوده‌اید… شما چرا؟ هنوز مجله‌ی «فکه» و شماره‌های اولش یادم هست. نشریه‌ای که آن‌موقع به‌دور از مسائل سیاسی، فقط قصد فرهنگ‌سازی راه شهدا را داشت… شما چرا جناب داوودآبادی؟! نیازی نیست جواب من را بدهید یا حرفی بزنید. این‌ها را فقط برای این می‌نویسم که ادای دین کرده باشم. «برای من به عنوان مسلمان و کسی که 23 سال است با مسعود رفیقم و رفت و آمد خانودگی داریم او سند است. نه کسی که …» توی مکتب ما رفاقت اصل است یا اصول؟ چشم‌هایتان را بسته‌اید و به رفاقت‌تان دل‌خوش کرده‌اید؟ شاید درست نیست که من برای‌تان بگویم، چون خودتان این‌حرف‌ها را بهتر از من بلد هستید… اما اما اما اما…
بله! شما خوب نوشتید. درست به چیزی اشاره کردید که حرف من هم هست. درست همان حرفی را زدید که منتظر بودم بزنید. درست همان نکته‌ای را گفتید که می‌خواستم: «و واویلا که امروز شده است قمه کش اصلاح طلب!» اما باز هم اشتباه کردید. کسی که با شما نیست اصلاح‌طلب یا به‌قول شماها مرتد و کافر است؟! (الآن که دورِ و اطراف رفیق شما پر است از اصلاح‌طلب و حتی لائیک!) این فرهنگ پوپولیستی هنوز ادامه دارد؟! هنوز کسی که در کنار شما نیست ضد اسلام و دین و شهدا و… است؟ نه! این اشتباه بزرگی‌ست که همیشه تکرار می‌شود. من نه قمه‌کش این‌سمت هستم، و نه قمه‌کش آن سمت. من بر اساس تفکر و آرمان و اعتقادم زنده‌ام و بر اساس ایدوئولوژی خودم که نشات گرفته از مکتبم هست زندگی می‌کنم. من از پیروان امام اول مکتبم (ابوذر غفاری) آموخته‌ام که سعی کنم حق را بشناسم و هرجا که حقی ناحق می‌شود فریاد بزنم. هرجا خونی پای‌مال می‌شود بنویسم. هرجا…
نه! این درست نیست… این حرف‌ها را برای کسی بزنید که…
درست یادم نیست کی بود. ساعت و روز و ماه‌ش یادم نیست. خیلی چیزها را دیده‌ بودم. از خیابان‌های شلوغ و آدم‌های خونی مالی گرفته تا هجرتم به کوه و زندگی دور از مردم، از تناقض‌های آدم گرفته، تا پیر و مرشدی بزرگ که زندگی‌ام را برایم معنی کرد (خدا بیامرزدش)… گذشته بود. خیلی چیزها گذشته بود. دیگر 13 سالم نبود. آدم‌های زیادی را دیده بودم که تفکرشان با رفتارشان فرق داشت. آدم‌های زیادی را دیده بود که دنیا کورشان کرده‌ بود… گذشته بود. خیلی روزها را گذرانده‌ بودم. حالا باید باز می‌جنگیدم و می‌جنگیدم و می‌نوشتم. پس کفش‌های فولادی‌ام را پوشیدم و بند‌هایش را محک بستم. باید راهم را ادامه می‌دادم. با همان تفکر، اما این‌بار منهای آد‌م‌ها! فقط و فقط بر اساس حق و چهارچوب‌های تفکرم…
پی‌نوشت: جناب داوودآبادی، بنده هیچ‌ حرف دیگری ندارم. تمام حرف‌هایم را زده‌ام. نیازی هم به پاسح شما نیست. من مثل رفیق شما عادت به موج سواری و هوچی‌گری و جوسازی ندارم. این خط‌ها را ننوشتم که جواب شما را بدهم. نوشتم که منظور و حرفم را توضیح بدهم. امیدوارم جدا از موضع‌گیری‌های مرسوم و بی‌طرفانه بخوانید و در تنهایی خودتان به حرف‌هایم فکر کنید. امیدوارم که بیست و سه سال رفاقت‌تان به هزارسال طول بکشد! و امیدوارم به‌جای دادخواهی از رفیق‌تان حق را جای‌گزین کنید و طبق آداب مکتب‌مان پیش بروید.
و من‌ا… توفیق
از بلاگ زمزمه های دیوانه خدا

این مطلب از خبرنگاران صلح کپی شده است.
آقای عزیز؛ شنیدم از آن پسوند که دنبالهء نام تان نوشته ام، ناراحت شده اید. باور کنید اگر باور داشتم که حقی از شما ضایع شده، چیزی به گزاف و اغراق نوشتم یا به هر شکل بد کردم، به دست و پایتان می افتادم و عذر می خواستم. کما اینکه وقتی دوست مجاهدم «میرمجتبی فضل جو» تذکر داد که نباید همهء جبهه رفته ها را به یک چوب راند و یادم آورد که خیلی ها مثل او سال هاست سکوت پیشه کرده اند و از زخم های پرشمارشان دم نمی زنند، زیر کامنتش نوشتم که «غلط کردم» و خدایم شاهد است از درد این اشتباه گریه کردم.
ولی همچنان باور دارم اینجا، در مورد شما اشتباه نکردم. هرکس دیگر جای من بود شاید بد و بدتر می نوشت. به دیگر دیده ها و شنیده هایم کار ندارم؛ بگذار کمی خودخواه باشم و فقط از خودم بگویم. می دانی؟ من دشمن تو ام به خاطر آن دو نی نی ترس که در چشمان «شادی» بود و تا مدت ها کابوس روزهای پرشور نوجوانی ام شد. ترس از تکبیرهای پیروزمندانهء تو و یارانت در خیابان ولیعصر، ترس از دیدن صحنه های مقابل «سینما قدس»، ترس گیر افتادن، ترس له شدن زیر مشت و چماق های موتورسواران تو. لب های شادی می لرزید. توی تاریکی اطاق پرو یکی از فروشگاه ها قایم شده بودیم و تو نمی دانی آن باریکهء نور روی صورتش چقدر زیبا بود. ترس ما را زیباتر کرده بود؛ ترس منِ نوجوان، ترس شادیِ از خانه گریخته. نه، خیال برت ندارد برادر، شادی خراب نبود؛ فقط یکی از شب های خدا، چندتا از برادران گشت خیابانی، بی عفتش کرده بودند و آوارهء خیابان ها، بی آبروی بازگشت به خانه…
من دشمن تو ام چون وقتی که هیچ چیز هیچ چیز از سیاست و ذات کثیفش نمی دانستم، به جرم فعالیت های فرهنگی و درآوردن مجلهء ادبی، ترم هفتم از دانشگاه اخراجم کردند، همان دوستان و همفکران تو. دشمن تو ام به خاطر آن شب طولانیِ پادگان صفریک افسریه، که شنیدم بیرون غوغاست و به بچه های دانشگاه شبیخون زدید. تا نزدیکای صبح گریه کردم، نماز خواندم و دعایم برای سلامتی بچه ها بود. بله، تعجب می کنید؛ مزدکِ لائیک نما، نماز بخواند؟ اصلاً بلد است؟ بلد است خدا را صدا بزند؟ بله آقای عزیز، ما هم خدایی داشتیم که گاهی از درگاهش چیزی می خواستیم. خدای ما خدای چیزهای کوچک بود، و همان ها را هم گاهی می داد و گاهی هم نه. من هیچوقت از او نخواستم به بازوهایم قدرت تغییر دنیا را بدهد، هیچ وقت نخواستم دشمنانم را – آن هم زیر مشت و لگد خودم- نیست و نابود کند؛ فقط خواستم که امثال شما را که می خواهید به زور همه را شکل خودتان کنید، از زندگی ام دور کند، دور و دورتر…
اما خدای ما قادر متعال نبود و شما همیشه در اطراف من بودید. خواستم برای یک بار هم که شده، با تو و یارانت روبه رو شوم. دیوار پادگان بلند بود و نشد بار اول بیایم، سالگردش آمدم. جاسوس های دانشگاه افسری چغلی ام را کردند و تبعید شدم به خاش، زاهدان!
بعد، سال بعدش، دوباره آمدم. این بار وقتی رسیدم که داشتید نوجوان خیلی کم سن و سالی را می زدید. چه فرق می کند، خود تو یا رفقای تو؟ خودتان بودید دیگر. پریدم و دست تان را گرفتم. گفتم همین حالا خدایم را بوسیدم و دو دستی تحویل شما! اما شما که ادعای مسلمی و پیروی علی و حسین دارید، چرا ضعیفی را زیر ضربه های وحشیانه می زنید؟
خب، می دانی که اینطور مواقع چه می شود؟ همان شد! باید این ها را می نوشتم چون من دشمن تو ام و تو کابوس من. طنز روزگار را می بینی؟ وقتی بچه بودم صدام کابوس کودکی های ما بود و حالا تو، تویی که داری دربارهء نبرد پیروزمندانه ات با سردار قادسیه فیلم می سازی! اما اگر صدام هشت سال بود، کابوس تو خیلی طولانی تر شده، شاید دو برابر آن؛ درست از آن لحظهء چکیدن اشک شادی روی لب هایش، تا امروز…
بعدها که روزنامه نگار شدم، باز بودی. به قول آن همکار قدیمی، «میخ سر چوب هایتان می زدید و می آمدید که روزنامه را آتش بزنید». اگر هم نمی آمدید، باز کابوس تان بود. جایی نوشتم خیال من از روبه رو شدن با تو، در میان خون و آتش بود، با مشت هایی از خشم گره. ولی باز روزگار به ریش من و تو خندید وقتی مقابل هم نشستیم به مصاحبه و حتی مجبور شدیم به یکدیگر لبخند هم بزنیم، و من در دل اشک بریزم وقتی تو از فتح ات در آن شب گرم تیرماه بگویی!
نه آقای عزیز، در مقابل این همه، من به تو بد نکردم. این منم که باید هنوز دلگیر باشم و گله کنم. می خواهی راست شوی؟ می خواهی «حرف» بزنی (حرف، نه عربده)؟ می خواهی فیلم بسازی؟ نادم شدی؟ باشد، ولی اول توبه نامه ات را امضا کن تا ببینی رافتی که از آن دم می زنید واقعاً چیست و نزد چه کسانی ست. مخملباف هم با «نون و گلدون» عزیز شد؛ وقتی که حاضر نشد پاسبان ها را چاقو بزند. آیا تو هم می توانی؟
از خبرنگاران صلح

این مطلب از خبرنگاران صلح کپی شده است.
مزدک علی نظری- خبر ظاهراً نچندان پر اهمیت قطع همکاری «لونا شاد» با تلویزیون V.O.A، در 2 روز اول انتشار بیش از 6هزار کلیک را برای سایت اینترنتی تیم ما «خبرنگاران صلح»، به همراه داشت. این اتفاق – جدا از همهء حاشیه ها- مانند مشتی نمونهء خروار، ثابت می کند که سوژه های اصلی مورد توجه مردم چیست و مخاطبان بیشتر به دنبال کدام چهره ها و اتفاقات هستند.
تصور کنید وقتی فیلمی مثل «اخراجی ها» فلان قدر می فروشد، اگر 2 فیلم آخر «محسن مخملباف» در ایران اکران شود یا هر فیلم دیگری که خانم شاد بازیگرش باشد، چقدر خواهد فروخت؟ البته شاید بحث جنسیت و غیره را پیش بکشید و این مقایسه را نادرست بدانید. اما توجه کنید که ما اخبار زیادی در مورد «مسعود ده نمکی» و فیلم اش روی سایت داشتیم؛ ولی هیچکدام اینقدر مورد توجه قرار نگرفتند. همهء آن اخبار و گزارش ها – با وجود اهمیت و گستردگی شان- روی هم، به اندازهء یک روز توجه مخاطبان به خبر کم اهمیت استعفای لونا شاد کلیک نخوردند!
پس بی تردید می شود نتیجه گرفت که توجه مردم به فیلم ده نمکی یا دیگر موارد مشابه، ناشی از قحط الرجال و هنر کشی و پا گذاشتن بر گلوی هنرمندان محبوب و مورد توجه مردم است. وقتی در جزیرهء دور از دنیای مان اکران فیلم روز خارجی نداریم، امثال تقوایی و کریم مسیحی فیلم نمی سازند و آثار مهرجویی ها توقیف می شود، وقتی استعدادهای جوان برای ساخت یک فیلم کوچک با هزار و یک مشکل روبه رو هستند و خلاصه همه و همهء آن ها که حرفی دارند مجبور به سکوت می شوند؛ مخاطب چاره دیگری جز پرفروش کردن فیلم های سطحی و خجالت آوری مثل «شارلاتان» و اخراجی ها و «چارچنگولی» ندارد.
از آنطرف ببینید که انگار کل مسئولان کشوری و لشکری(!) بسیج شده اند تا این پروسه به خوبی و خوشی انجام شود. همین جاست که باید لااقل حرفه ای های سینما را سرزنش کرد و یادشان آورد که با حضور در چنین پروژه هایی دارند به خانه نشینی امثال بهرام بیضایی کمک می کنند؛ دارند در محو همان بزرگان که در آثار آن ها مشهور و محبوب شدند، سنگ تمام می گذارند!
شگفتی گفتی و (…)شم گرفته!
نکته دیگر درباره کامنت مشکوک یکی از خوانندگان وبلاگ است که از حضور بعضی روزنامه نگاران در اخراجی ها پرسیده بود. چرا مشکوک؟ چون درست همان روز مسعود ده نمکی در وبلاگ اش عکس دو خانم را گذاشته و در شرح آن ادعا کرد: «شاید یکی از شگفتی های برخی حضور دو روزنامه نگار با گرایش سیاسی متفاوت در کادر اخراجی ها باشد». خب لابد چیز زیادی دستگیرتان نشد، می گویم برایتان!
استاد می خواهند به خدمت درآوردن 2 جوان تازه کار – که بزرگ ترین افتخارشان نوشتن در گوشه و کنار مجلاتی مثل «…» (که همه می دانند از نوشته های خواننده هایش استفاده می کند)، یا عضویت افتخاری در شاخهء جوانان فلان حزب یک شبه است- را به پیام «وحدت ملی» فیلم شان ربط بدهند؛ چنان که بین چیز و شقیقه می شود!
و دیگر اینکه منظور ایشان از «گرایش سیاسی متفاوت» را نفهمیدیم. منظور چه کسی است و کدام گرایش؟ اگر این دخترکان 20 و بیست و چند ساله را می گویید که این ها مگر سابقه ای در سیاست دارند که گرایش هم داشته باشند؟ کدام حرکت سیاسی ازشان سرزده، یا مطلب گرایش داری ازشان چاپ شده؟ اولی که طفلک بعد از پاکسازی روزنامه «همشهری» از نویسندگان اصلاح طلب، مدت کوتاهی موفق شد در عالم مطبوعات باشد و آن هم مصاحبه های سینمایی می گرفت. دومی را اما قبول دارم که می شود در موردش حرف سیاسی زد: چندی پیش آقای خاتمی عقدشان فرمودند، شنیدم با چهره های سیاسی (البته طیف های مختلف، از جمله امثال خود ده نمکی) ارتباط خوبی دارد و… دیدید چقدر سیاسی بود؟ چه گرایش سیاسی متفاوتی داشت؟ این همه «تفاوت» کجا یک جا دیدید اصلاً؟
نام این خانم به عنوان یکی از عوامل اخراجی های 2 اعلام شده، اما تا به حال که کار مفیدی ازشان ندیدیم جز استفاده از همان آشنایی که گفتیم و دعوت چهره های بی ربط و باربط به پشت صحنهء فیلم، مثلاً برای ایجاد سروصدا و توجه ملت؛ عین جشن های مناسبتیِ محلات تهران که خشایار مستوفی و علی انصاریان و آکروبات بازها را دور هم جمع می کنند. آن دخترک دیگر هم که اصلاً جزو عوامل نیست و با دیدن از نزدیک و گپ زدن با چند بازیگر خوشحال است!
از عکس و نمایشی که استاد روی وبلاگش ترتیب داده و «شگفتی» می دانند، می شود درک کرد که چه خبر است. طفلی ها را ببینید. با چه ذوقی لباس عراقی ها را پوشیده اند و کلاشینکف دست گرفته اند! بی خبر از اینکه دیگران دارند چه بهره برداری ای ازشان می کنند… یک حرف دیگر و بعد تمام کنیم: راستی بستن عبارت «گرایش سیاسی متفاوت» به خیک مردم چقدر راحت است. به عمه «رباب» من هم می شود نسبت داد، چون عمراً در «جبهه» و «کیهان» و «رسالت» یک خط هم ننوشته است!
از خبرنگاران صلح

ایم مطلب از وبلاگ ف . م . سخن کپی شده است.
“اخراجی های دو کليد خورد” «سايت مسعود ده نمکی»
اوه فدريکو، فدريکو! چقدر بر صندلی کارگردان قشنگ تکيه زده ای. چه هنرپيشه های خوبی را به بازی گرفته ای. چه کلمات و جملات ِ فاخری بر زبان آن ها نهاده ای. چقدر ما را با سيما و مينا، با بوی باقالی، با ترانه های بند تنبانی اکبر عبدی خندانده ای.

اوه فدريکو، فدريکو! چقدر دوربين به دستان تو می آيد. همان طور که چماق می آمد. همان طور که بی سيم می آمد. می بينم هنوز پيراهن ات روی شلوار قرار دارد. ان شاءالله آن هم مثل يک فيلمساز امروزی کم کم به زير شلوار لغزانده خواهد شد. فدريکو، چقدر به تو فيلم‌سازی می آيد. اصلا فيلم کردن در خون توست. چقدر خوشحال ام که اين استعداد نهان را کشف کردی و خود را به جايگاهی که شايسته ی آنی رساندی.

فدريکو! بايد از مردم خوب سرزمين ات، از همان ها که هزار هزار روانه ی سينماها شدند و فيلم اخراجی های يک تو را به پر فروش ترين فيلم تاريخ سينما بَدَل کردند ممنون باشی. ممنون باشی که از خاصيت فراموشی برای ادامه ی زندگی بهره می بَرَند. حوادث تلخ را زود از ياد می بَرَند تا امروزشان شاد باشد. چه مردم خوبی داريم. فراموشی چه خاصيت خوبی ست. اما… اما تو که گذشته ات را فراموش نکرده ای؟ کرده ای؟

فدريکو! يادش بخير آن روزها که مسعود بودی. آن روزها که به جای صدور فرمان حرکت به هنرپيشگان، فرمان حمله به دانشجويان را صادر می کردی. چه روزهای باشکوهی بود. بر همه چيز عيب می گذاشتی. از همه چيز ايراد می گرفتی. به ياد داری آن روزگارِ نه چندان دور را که در شلمچه در مورد اهالی تزوير و نقاب و خادمانِ دخترانِ بی حجاب شعر چاپ می کردی؟ يادش به خير انگار همين ديروز بود. ديروز که نه، دقيقا نوروز ۷۶ بود؛ شماره ی چهارم و پنجم نشريه شلمچه بود. عکس دختری را که با چفيه موهايش را پوشانده بود چاپ کرده بودی. عکس دختر ديگری را که حجاب اسلامی داشت و داشت از کوه پايين می آمد چاپ کرده بودی. عکس چند دخترِ جوان و با نشاط را که در حال دوچرخه سواری بودند چاپ کرده بودی؛ و در کنار اين عکس ها، شعری زيبا، با ابياتی که آدم را ياد نوحه می انداخت:
با شمايم اهل تزوير و نقاب!
خادمان دختران بی حجاب
يک نفر بر چفيه ها لشگر کشيد
روسری‌سانْ چفيه را بر سر کشيد!
حرمت اين چفيه ها از ياد رفت
در تهاجم چفيه ها بر باد رفت
جهل اينجا دشمنان را يار شد
روی اين جهال قدری کار شد
جهل اينجا عشق را آزرده کرد
کرد بازار حيا را سرد سرد
بذر بدعت در حريم دين فشاند
دختران شهر را بر زين نشاند…
جز بسيجی ها که عاشق پيشه اند
ديگران اين روزها بی ريشه اند…
ای به قربان تو که اين قدر ريشه داری! فدريکو جان، تو برای اين که حرمت چفيه ها از ياد و بر باد نرود اخراجی ها را ساختی. دست ات درد نکند. چقدر حرمت چفيه داران را با دستمال يزدی و “زارت” حفظ کردی. واقعا اين عکس هنرپيشه را که در وب لاگ تو ديدم چقدر تفاوت داشت با عکس هايی که در شلمچه ات چاپ کرده بودی.

واقعا چقدر تفاوت هست ميان بذر بدعت فشانان که دختران را بر زين می نشاندند با تو فيلم‌ساز بزرگ که دختران را بر فيلم می نشانی. چقدر فرق هست ميان رفتارِ آن پسر که در پيست دختران مثلا با خواهرش يا نامزدش در حال دوچرخه سواری ست با عشوه هايی که نامزدهای غير واقعی فيلم تو در کنار اتوبوس بسيج برای هم می آيند.

فدريکو جان! تصميم گرفتم به تو لقب فدريکو بدهم. فدريکو در عالم فيلم‌سازی مثل دکتر است در عالم وزارت کشور. يعنی کلمه ای ست که به انسان ارزش و منزلت می دهد. اين نام از فدريکو فلينی گرفته شده که لابد اسم اش را نشنيده ای. حق هم داری. بچه حزب اللهی را چه به فيلم و سينما. تو اگر همين طور به ساختن اخراجی ها ادامه بدهی و مسير مستقيم ات را طی کنی احتياجی هم به شناخت سينما و آثار کفرآميز آن و هنرپيشه ها و کارگردان های مشهور نخواهی داشت. همين جور مثل راکی بساز و جلو برو: اخراجی های ۱، اخراجی های ۲، اخراجی های ۳، اخراجی های ۴، اخراجی های ۵، اخراجی های ۶… و بعد پشت صحنه ی اخراجی های ۱، پشت صحنه ی اخراجی های ۲، پشت صحنه ی اخراجی های ۳، و الی آخر. بعد دی.وی.دی و وی.سی.دی اخراجی ها را بيرون بده. بعد فيلم را تکه تکه کن و در تلويزيون به عنوان سريال نمايش بده. تمام ِ اين ها خودش می شود يک عمر. من مطمئن ام با امدادهای غيبی يک سيمرغ قشنگ بلوری هم خواهی گرفت و نيازی به داد و فرياد تو بر روی سن نخواهد بود. من به تو قول می دهم که چنين خواهد شد.

راستی يادم رفت بگويم چقدر خنده ها و ريسه رفتن هايت در پشت صحنه ی اخراجی ها زيبا بود. نمی دانم به که و چه می خنديدی. مهم نيست. ما آدم های فراموش‌کار هم مثل تو می خنديم. اين قدر فراموش‌کاريم که يادمان می رود تو که بودی و چه کردی و از کجا به کجا رسيدی. فراموش کاريم چون داريم زندگی می کنيم و يادآوری گذشته –آن موقع که تو نمی خنديدی و نمی خنداندی- ما را ناراحت می کند و فراموشی، واکنش طبيعی ماست برای بقا. و چقدر منِ فراموش‌کار، خودم را شبيه گوسفندی حس می کنم که بغل دست تو ايستاده و ژست گرفته است. او هم اگر تو را با چماقی در دست به ياد می آورد قطعا اين طور خرم در کنارت نمی ايستاد!

پوزش و تصحيح: در آخرين لحظات متوجه شدم که گوسفند مزبور از دست فدريکو ده نمکی در رفته است. بدين وسيله از تهمتی که به حيوان زبان بسته زدم حلاليت می خواهم. اميدوارم هنرپيشگان عزيز فيلم نيز که به خاطر يک مشت ريال خود را به فراموشی زده اند و چپ و راست در کنار کارگردان مشغول ژست گرفتن اند از عمل گوسفند مزبور به خود آيند و آبرويشان را به دست سلاخ نسپارند.

از ف . م . سخن

این مطلب از وبلاگ ف . م . سخن کپی شده است.

ده‌نمکی عزيز! تقبل‌الله! ف. م. سخن
ده‌نمکی جان! برخی از طنزنويسان و تحليل‌گران سياسی آثار تحول را در سيمای نه چندان نورانی شما مشاهده کرده‌اند و فورا هم واژگانی مانند جُرم، ضرب و شتم، ايجاد رعب و وحشت، تحميل سکوت و اختناق، مسئوليت فرد در مقابل اجتماع، مجازات طبق قوانين بشری و امثال اين‌ها را به دست فراموشی سپرده و دستور ِ بخشش و عفو صادر فرموده‌اند. همه‌ی اين تحولات را هم در آينه فيلم اخراجی‌های شما ديده‌اند. خداوند بر اين آينه‌های نجات‌بخش دم به دم بيفزايد!
آقای برادر ده‌نمکی!
نمی‌دانيد از اين‌که می‌توانم با شما سخن بگويم چقدر به هيجان آمده‌ام! لابد به ياد داريد در روزگاری که هنوز بر روی صندلی کارگردانی ننشسته بوديد و کلاه حصيری فيلم‌سازان وطنی بر سرتان نرفته بود حرف زدن با شما چقدر مشکل بود و چقدر درد داشت! يادش به خير! انگار آدم با چوب و چماق صحبت می‌کرد و البته دست آخر هم آن چوب و چماق روی فرق سری، جايی، فرود می‌آمد و چش‌ و چاری در آمده و دست و پايی شکسته حاصل آن کوفتمان می‌شد.

اما امروز در کمال تعجب می‌بينيم که بعد از پخش فيلم فوق‌العاده طرب‌ناک و شعف‌انگيز “اخراجی‌ها”، حتی روشنفکرانی که سر و کله يا قلم‌شان به دست حضرت‌عالی يا ياران “جبهه”ای و “شلمچه”ای‌تان شکسته، لب به تحسين شما گشوده‌اند و از اين‌که شما به جرگه فيلم‌سازان و اهل انديشه وارد شده‌ايد دست‌افشانی و پای‌کوبی می‌کنند. من‌هم که در ايام فرخنده نوروز، سعادت مشاهده‌ی اخراجی‌ها نصيبم شد، می‌خواهم در اين از خود بی‌خود شدن سهيم شوم و دست مردانه‌ی شما را که سابقا چماق می‌کشيد و امروز دوربين حمل می‌کند بفشارم و ورودتان را به عرصه‌ی اهل هنر تبريک و تهنيت عرض کنم. من‌هم مثل بسياری از طنزنويسان و تحليل‌گران سياسی، خيلی خيلی خوشحالم که شما توانستيد دست ِ به خون آلوده‌تان را با آب مطهر فيلم و سينما بشوئيد و همان جوانان کتک خورده و خانواده‌های‌شان را هزار هزار به سينما بکشانيد و آن‌ها را به کمک شخصيت‌های باحال فيلم بخندانيد. دعا می‌کنم که چين و چروک و اخم هميشگی شما جای خود را به گشاده‌رويی و لبخند بدهد و شما هم آدم با حالی مثل اکبر عبدی بشويد.

ده‌نمکی جان!
برخی از طنزنويسان و تحليل‌گران سياسی آثار تحول را در سيمای نه چندان نورانی شما مشاهده کرده‌اند و فورا هم واژگانی مانند جُرم، ضرب و شتم، ايجاد رعب و وحشت، تحميل سکوت و اختناق، مسئوليت فرد در مقابل اجتماع، مجازات طبق قوانين بشری و امثال اين‌ها را به دست فراموشی سپرده و دستور ِ بخشش و عفو صادر فرموده‌اند. همه‌ی اين تحولات را هم در آينه فيلم اخراجی‌های شما ديده‌اند. خداوند بر اين آينه‌های نجات‌بخش دم به دم بيفزايد!

اما ده‌نمکی جان! نمی‌دانم چرا وقتی از سينما بيرون آمدم، و هوای سرد نيمه‌شب تهران به صورتم خورد، ياد جمله‌ی دوست “خوابگرد”مان افتادم که پشت سر هم در وب‌لاگش تکرار می‌کرد: “هنوز آن‌قدر احمق نشده‌ام!” و نمی‌دانم چرا يک‌دفعه مرغ بال و پر شکسته‌ی خيالم پر کشيد به حوالی سال‌های ۵۸ و ۵۹ و بلايی که پدران چماق‌کش شما بر سر مملکت آوردند و همين‌طور به دوره‌ی حاضر نزديک شدم و به “ياوه، ياوه”ی دوم خرداد رسيدم و عمليات قهرمانانه و فداکارانه‌ی شما در لت و پار کردن مشتی دانشجوی نحيف که بی هيچ تجربه‌ای، آزادی را فرياد می‌کردند و با طناب پوسيده‌ی مشتی قدرت‌طلب فريب‌کار به چاهی که در ته‌اش شما با پنجه بوکس و آلات قتاله ايستاده بوديد وارد می‌شدند. بعد، تا سربالايی کوچه‌ی کنار مجتمع چمران را بالا بروم و به اتومبيلم برسم بی‌خود و بی‌جهت به ياد شيوه‌های “پيچيده”ای افتادم که از پخش مستقيم بازی‌های فوتبال باشگاه‌های اروپا آغاز می‌شد و به مکاتب “مارمولکيسم” و “مَکسيسم” و اين آخری، “ده‌نمکيسم” منتهی می‌گشت. و البته همين‌طور که هن‌هن‌کنان کوچه را بالا می‌رفتم پيش خود می‌گفتم انشاءالله خداوند از هر چه سعيد عسکر و دکتر الله‌کرم و امثال اين‌هاست بکاهد و بر مارمولک و مکس و ده‌نمکی بيفزايد!

آقای برادر!
درست نمی‌دانم چند سال داريد و آيا ايام انقلاب و آغاز جنگ را به خاطر می‌آوريد يا نه. به هر حال آن سال هم، فقدان يک سياست خارجی منسجم و کارآ، و يک مديريت قوی، باعث شد تا به چاهی بيفتيم که آمريکايی‌ها و شوروی‌ها و اروپايی‌ها برای‌مان کنده بودند؛ و عجب چاه عميقی بود اين چاه. چندصدهزار شهيد و چندده‌هزار معلول و کلی خانواده‌ی داغدار و والدين بی‌فرزند و زن بی‌شوهر و بچه‌ی بی‌پدر به اضافه‌ی هزارميليارد دلار ناقابل به داخل اين چاه ريخته شد و وقتی ديگر چيزی برای ريختن نماند جام را سر کشيدند و دَر ِ آن‌را بستند.

اين قصه را بارها و بارها گفته‌اند و تکرار کرده‌اند و قصد مکرر کردن آن‌را ندارم اما فکر می‌کنم بی‌فايده نباشد که ياد آوری کنم آقايان برادری مانند شما، چطور نوجوانان و جوانان آن دوره را به سمت چاه‌های ديگری که در کنار آن چاه کنده شده بود، هل دادند و فرو انداختند. مثلا مجاهدين خلق. شما فکر می‌کنيد چه کسانی مجاهدين خلق را به شکل کريهی که امروز هستند در آوردند؟ لابد خواهيد گفت رهبران آن‌ها. اما رهبران هرگز نمی‌توانستند به تنهايی و در فضای باز سياسی اعضای ساده را به جهنم صدام بکشانند و از آنان مشتی خائن بسازند. پدران جناب‌عالی بودند که با چوب و چماق اين جوانان را به دام صدام و رهبران خائن و خودفروخته‌شان انداختند. اجداد چماق‌دار شما کسانی مانند مجيد سوزوکی و دار و دسته‌اش را اخراج نمی‌کردند. اخراجی‌ها، توده‌ای‌ها و اکثريتی‌ها و مجاهدينی بودند که بايد برای جنگيدن هم اجازه می‌گرفتند و تا نيرو و بنيه‌ی کافی وجود داشت اين اجازه صادر نمی‌شد و با افاده و تبختر با غيرخودی‌های طرفدار خط امام برخورد می‌شد. نمونه‌اش مکاتبات غلامحسين متين با رئيس‌جمهور ديروز و رهبر امروز انقلاب که در بهار ۱۳۶۱ در دفتر ششم نشريه‌ی “شورای نويسندگان و هنرمندان ايران” متن کامل آن‌ها منتشر شد. هر چه از خدمات‌شان گفتند، هر چه از اشعار و داستان‌های‌شان گفتند، هر چه تلگرام تبريک و تهنيت برای امام خمينی فرستادند، هر چه خاطره تابناک شهيدان جنگ را گرامی داشتند، هر چه بر کوشندگان پشت جبهه درود فرستادند و مجيز رهبری را گفتند افاقه نکرد و آن‌ها هم به همان سياه‌چاله‌ای افتادند که مجاهدين خلق، سال ِ پيش از آن افتاده بودند.

همين آقای متين برای آقای خامنه‌ای نوشت:
“آقای رئيس‌جمهور
ما خاموش نيستيم، بلکه وانمود می‌کنند که ما خاموش هستيم. حادثه‌ای نيست که برای اين ملت ستم‌ديده اتفاق بيفتد و بازتابش را در شعرهای ما پيدا نکنيد. ما فعالانه شعر می‌گوييم. راجع به انقلاب، راجع به امام، راجع به جنگ، راجع به دلاوری‌های بی‌نظير نيروهای مسلح مدافع انقلاب و برای مطبوعات می‌فرستيم، ولی چاپ نمی‌کنند. چقدر اين دردناک است. ما ديگرانديش هم که باشيم – باز مسلمانيم. زيرا اسلام ما – يک دين خشک و خالی نيست: مليت ماست، فرهنگ ماست، موتور انقلاب ماست.” (صفحات ۱۲ و ۱۳)

و در نامه‌ای ديگر، برای حضور نويسندگان داوطلب شورا در جبهه‌ها تقاضايش را چنين مطرح کرد:
“کتاب‌ها و اشعار و هرگونه اثر هنری ديگر، که در آن، جنگ موضوع آفرينش شده است ، بايد توسط هنرمندانی خلق شوند که دوش به دوش رزمندگان، جبهه‌ها را در می‌نوردند و همراه آنان درخون و آتش ، در دلهره و دلاوری سهيم‌اند. اين است که از حضورتان تقاضا دارم چنانچه صلاح می‌دانيد، به اعضای داوطلب شورای نويسندگان و هنرمندان ايران رسما اجازه دهند تا ضمن حضور در جبهه، جنگ را تجربه کنند.” (صفحه‌ی ۲۰).

می‌بينيد که نه اراذل و اوباشی چون مجيد سوزوکی، که هنرمندان و نويسندگان دگرانديش در صف گزينش می‌ايستادند و اصرار به رفتن به جبهه‌ها داشتند. اما پاسخ دفتر رياست‌جمهوری به اين دو نامه خواندنی‌ست. هر چند لحن کلام، به شدت و تندی مثلا لحن روابط عمومی صدا و سيما نيست، ولی کم هم از موضع بالا و تحقيرکننده نيست. مثلا در پاسخ اول، نامه‌ی دفتر رياست‌جمهوری چنين آغاز می‌شود:
“جناب آقای غلامحسين متين
نامه و شعر «بهار ظفر» که برای آقای رئيس‌جمهوری فرستاده بوديد، به ايشان رسيد. آنچه در زير می‌آيد نه پاسخ نامه شماست و نه تحليل و نقد شعرتان بل توضيحاتی است در حاشيه آن نامه و شعر…”
و در پاسخ به کسب اجازه برای حضور در جبهه‌ها چنين پاسخ می‌دهند:
“برای تجربه جنگ، راههای کوتاهتر و بی‌خطری هم وجود دارد. نويسندگان و هنرمندان ميتوانستند و هنوز هم می‌توانند در بيمارستان ديوار به ديوارشان، آثار زنده جنگ را ببينند. کسانی که تاکنون به عيادت آنان رفته‌اند، به کسب اجازه رسمی از رئيس‌جمهوری ملزم نبوده‌اند…”(صفحه‌ی ۲۲)

عاقبت کار را هم که لابد می‌دانيد. در همان سال، اين گروه از دگرانديشان ِ “اخراجی” به لطف حکومت اسلامی به جای جبهه از زندان سر در آوردند و حبس و شکنجه و اعدام نصيب‌شان شد.

برادر ده‌نمکی جان!
توسن خيال مرا برداشت و به سال‌های دور برد. می‌خواستم بگويم، “اخراجی”هايی وجود داشتند که هرگز از آن‌ها فيلم ساخته نشد و کسی هم جرئت نکرد در باره‌ی آن‌ها حرفی بزند. اخراجی‌هايی که مثل حکومت فکر نمی‌کردند ولی مردم و وطن‌شان را دوست داشتند. اخراجی‌هايی که شجاعت داشتند بعد از فتح بزرگ خرمشهر، رو در روی حکومت بايستند و با صدای بلند بگويند “جنگ را تمام کنيد! ادامه‌ی جنگ به نفع کشور نيست!” اخراجی‌هايی که به خاطر همين حرف به خيانت و ضديت با اسلام متهم شدند، به زندان افتادند ولی مردانه بر سر حرف‌شان ايستادند. اخراجی‌هايی که حکومت به طرز ديوانه‌واری سعی می‌کرد آن‌ها را به سمت دشمن کشور و مردم هل بدهد و زمينه‌های کينه‌توزی کور و ابلهانه را فراهم آورد.

اما برادر جان! به‌راستی چه شده است که دوباره به ياد اخراجی‌ها افتاده‌ايد، گيرم از نوع لات و لمپنش؟ نکند جبهه دوباره به گوشت قربانی و داوطلب ِ رفتن ِ روی مين نياز دارد؟ نکند برای مقابله با هجوم احتمالی آمريکا، اين‌بار می‌توان از مجيد سوزوکی و دار و دسته‌اش بدون گزينش استفاده کرد؟ نکند چاه جديدی که کنده‌اند نياز به داوطلب دارد؟ نکند اين‌ها هم نمودی از همان “پيچيدگی”هاست که ما مردم معمولی از آن‌ها سر در نمی‌آوريم؟

ده‌نمکی جان!
ما که خيلی خنديديم! چقدر ادبيات قشنگی داشت اين فيلم! من به عنوان يک طنزنويس، هرگز به کلمه‌های بامزه‌ای مانند “گوزينه” و “سيما” و “مينا” و اصطلاحات لمپنی فکر نکرده بودم. چقدر حاج‌آقای نورانی‌يی بود حاج‌آقای فيلم شما. آدم ياد حاج‌آقای با محبت و کتاب‌خوان ِ فيلم مارمولک می‌افتاد! واقعا با آن کارگردانی مسلط، با آن صحنه‌های درخشان، با آن بازی گرفتن از بازيگران حرفه‌ای، با آن نورپردازی و صحنه‌سازی، حق داشتيد با داد و فرياد و هياهو سيمرغ بلورين بخواهيد! به نظر من اسکار هم برای‌تان کم است! به هر حال تنها کاری که از دست ما بر می‌آيد اين است که از زبان اکبر عبدی شما را چنين دعا کنيم: آقای ده‌نمکی! تقبل‌الله اعمالکم و فيلمَکـُـم و البته فراموش نشود که والله خيرالماکرين!
از وبلاگ ف . م .سخن